herhalde hiç kimse yemek için yaşadığını söylemez, ya da istisnalar olsa da, hayatını sadece ve sadece yemek yemekle anlamlı kılan pek kimse yoktur, peki ya sadece yaşamını sürdürmek için yemek yiyen...
bu soruya en uygun cevap ben oluyorum sanıyorum, sadece ölmeyecek kadar yemek yiyorum, hatta bazen yemezsem öleceğimi hissettiğim için yiyorum, kimi zaman akşam olup yatağıma gireceğim sırada "acaba neden bu kadar halsizim, yorgunum ve bacaklarım titriyor ki" dediğimde "aa ben gün boyu bişey yemedim galiba ondan" diyorum...
düşünün bi, hayatta kaç kişi karnı açlıktan guruldamada tavan yapmışken kalkıp birşeyler atıştırmak yerine "aman dur iki dakka geçer birazdan açlığın" diyerek yemek yeme eziyetinden kaçan ve hakikaten açlığı kesilen, hatta ve hatta açlığın zirvelerinden birden büyükk bir tokluk hissine geçer ki
yemek yemeyi bir eziyet gibi gören, iştahla yemek yiyen ve kendini tutmak zorunda hissettiği için üzülen insanlara gıpta eden ben, tahmin edebileceğiniz üzere sıfır beden...
tıpkı kilosuna laf attığınız ve şişmansın zayıfla dediğiniz insanların sevgi dolu bakışlarına maruz kalamıyor hatta size düşman kesildiğini hissediyorsanız, ben de bana "çok zayıfsın, kemiklerin sayılıyor, bu kadarı da çirkin, azcık ye, kilo al" diyen insanlardan nefret ediyorum...!!!
